Auteur: Mijn aandacht

Geplaatst op

Mindfulness, wat is dat eigenlijk?

Nu ik van start ga met een eerste mindfulness training, krijg ik meermaals deze vraag. Voor je iets wil volgen, moet je uiteraard eerst weten wat het is en wat het voor jou kan betekenen. Begrijpelijk…. een open en kritische geest is immers een basis voorwaarde om Mindfulness te kunnen beoefenen!

Laten we beginnen met de wetenschap achter Mindfulness. Er is ondertussen al zo ontzettend veel over onderzocht en geschreven dat je soms niet meer weet waar beginnen zoeken of wat nu de essentie is. Ik was dan ook in de wolken toen ik dit 6 minuten durende filmpje vond op YouTube:

Dit werd ook aangetoond in wetenschappelijk onderzoek:

Onlangs nog kwam ook topneuroloog Steven Laureys (Universiteit van Luik) hiermee in de media:

Het lijkt dus “nieuw” maar eigenlijk bestaat het al zolang en heeft het zijn nut al meermaals bewezen. Het onderwijs is m.i. momenteel té gefocust op het overbrengen van kennis. Ons hoofd wordt werkelijk volgepropt, maar niemand leert ons hierin “opkuisen”, niemand leert ons detecteren wanneer ons denken in overdrive gaat of verkeerde kronkels maakt. Geen wonder dat er zoveel sprake is van burn-out en stress in deze aan informatie en keuze overladen maatschappij (wat op zich geen slechte/verkeerde maatschappij is, alleen moeten we er leren mee omgaan).

 

Vragen die ik tot nu toe heb gekregen en waar ik graag een antwoord op formuleer (dit is niet de absolute waarheid, maar gewoon hoe ik het zelf ervaar):

Is mindfulness dan een soort yoga (of omgekeerd)?

Mindfulness (t.t.z. de body scan, een onderdeel van Mindfulness) en yoga zijn niet hetzelfde, maar beide hebben wel als doel om de aandacht naar ons lichaam te brengen en te ervaren hoe ons lichaam aanvoelt. De body scan is hierbij voor mij een stilzittende vorm van meditatie (één yoga pose). En yoga is dan een bewegende vorm van meditatie. Bij yoga kunnen we onze grenzen aftoetsen: hoe lang kunnen we ons uittrekken, hoe stijf/soepel zijn onze spieren, … enz?

Mindfulness is niet voors mij!

Dit hoor ik veel mensen zeggen :-). En vaak kom ik dan tot de vaststelling dat deze mensen best al zeer mindful in het leven staan…

 

Ten slotte kan je ook al best wat vinden op deze website zelf: In mijn visie beschrijf ik wat Mindfulness voor mij betekent. In mijn aanbod beschrijf ik kort en bondig wat het op Mindfulness gebaseerde MBCT (Mindfulness Based Cognitive Therapy) programma is, van waar het komt en wat het voor je kan beteken.

 

 

Geplaatst op

Trail des fantômes – Helaas geen spook gezien in La Roche en Ardenne

Slecht weer hadden ze gegeven. En slecht weer was het ook! Vorig jaar een mooie zonnige dag, dit jaar fris (ongeveer 16 graden) en druilerig. Gelukkig geen al te harde pijpenstelen zodat je best nog kon genieten van de loop en de mooie uitzichten!

Na een drukke werkweek, zonder al te veel beweging, had ik me voorgenomen om het rustig aan te doen, om vooral te genieten. Klinkt raar, want daarom doe ik het toch eigenlijk? Maar eigenlijk doen we (ook ik) vaak veel dingen op automatische piloot. Omdat we het altijd zo doen en gedaan hebben. Zonder ervan (bewust) te genieten.

In plaats van te lopen met de stress “om zeker niet de laatste te zijn” (voor anderen is dit misschien eerder “om de eerste te kunnen zijn” ;-)), liep ik met de intentie om volledig gewaar te zijn. Volledig aandachtig in het huidige moment en de huidige plaats. Niet de eindtijd in de toekomst noch de eindmeet op een andere plaats. Dit lukt niet elke seconde uiteraard…

Maar toch: op veel momenten voelde ik de modder op mijn benen spatten, de regen op mijn gezicht druppen, de keien door mijn schoenen, … traag maar gestaag klimde ik de muur op. Ik voelde mijn kuiten samentrekken en ontspannen, steeds opnieuw. Tegen het einde aan gebruikte ik zelfs mijn handen om te steunen op mijn dijbenen. Ik heb geen idee wie mij voorbij stak of wie ik voorbij stak. Het kon mij ook niet schelen: ik deed mijn ding, ik ging mijn weg, onafhankelijk van wat anderen deden. En dit moeten m.i. veel mensen wat meer leren doen (en sommigen wat minder ook ;-)). We vergelijken teveel: wie loopt voor ons, wie loopt achter ons? Vaak maakt dat eigenlijk niet uit, zeker niet als we genieten van ons eigen proces. Mindfulness leert en helpt mij genieten van dit proces, het nu, het hier aanwezig zijn.

 

Voor zij die meer willen weten over het spook (en de legende):

 

Geplaatst op

Hartige groentenwafeltjes van courgette en parmezaan

Driemaal is scheepsrecht! Dat geldt ook voor deze hartige wafeltjes. Om één of andere reden had ik vanavond zin om de keuken om te toveren in mijn heiligdom: muziekje aan, glaasje wijn en bakken maar! En wat kan er beter gebakken worden dan courgette wafeltjes deze periode van het jaar?!

Vooraleer ik het recept weergeef, hieronder twee redenen waarom het eerder niet zo denderend afliep (en die jou dus een hele hoop ellende kunnen besparen):

  • Maak deze wafeltjes van verse courgette! Geen diepvries courgette dus, die bevatten te veel water.
  • Bewaar ze, na afkoelen, in de frigo! Parmezaan, remember ;-)?

Ingrediënten:

600 gr courgette
120 gr parmezaanse kaas (geraspt)
140 gr speltbloem of tarwebloem
120 ml melk (halfvolle of volle)
2 eieren
Snuifje peper en zout
2 eetlepels olijfolie (of andere olie)

Bereiding:

  • Rasp de courgette (mix de courgette niet met een mixer, dan wordt die ook weer te vochtig!)
  • Zet het wafelijzer aan om op te warmen
  • Meng de courgette met de Parmezaanse kaas in een grote kom (alle ingrediënten moeten hier samen in kunnen)
  • Meng in een andere kom de eieren met peper en zout en roer de melk eronder
  • Giet het eimengsel bij de geraspte courgette en parmezaan
  • Schep de bloem er als laatste ook nog onder
  • Verdeel wat olie over het wafelijzer (zeer weinig!) en bak de wafeltjes 3 tot 5 minuten. Als ze wat bruiner zijn, zijn ze ook krokanter

Je kan de wafeltjes zowel koud als warm nuttigen. Gecombineerd met wat tomaatjes en sla is dit een lekkere lunch!

 

Geplaatst op

Te land, ter zee en in de lucht: de Madeira Sky run has it all!

Het is mijn vijfde trail run op drie jaar tijd, en wat voor één! Te land, ter zee en in de lucht. Zo kan ik hem best omschrijven: de Sky Run in Madeira.

Voor ieder wat wils: lang, kort, dalen, stijgen. Kortom, er was de keuze uit vier formules: een ultra marathon van 55 km, een verticale kilometer (stijgen welteverstaan) van 4,8 km, een halve marathon van 20 km en een mini run van 13 km:

Als beginnende trail runner koos ik voor de veilige mini sky run met “maar” 400 hoogtemeters. Dat kon ik zeker aan want ik heb er al eens meer gelopen. Een afstand van 13 km is daarentegen wel een primeur, zowel op de weg als op een trail. Toch had ik er een goed vertrouwen in dat ik deze afstand aan kon. Als je naar de hoogtemeters kijkt (zie hieronder), dan zie je dat je vanaf de helft eigenlijk niet echt meer moet stijgen ;-):

Ik kan deze trail run dus zeker aanraden aan beginnende trail runners! Wel moet je sterke bovenbenen hebben of toch een goede manier hebben om te dalen. Dalen lijkt immers eenvoudig, maar dat is het niet! Ok, je gaat sneller vooruit, maar net zoals met wandelen voel je dit veel harder in de knieën en de bovenbenen (lees: ik kon de rest van de vakantie geen trap meer op of af :-)).

Als liefhebber van de (ongerepte) natuur, voel ik me er thuis. Ik vind ze zo adembenemend mooi! Dat was hier zeker het geval. Je hoeft maar naar de foto’s van de website te gaan kijken en je weet gewoon: dát is waar het om draait! Puur genieten, zuivere lucht opsnuiven, zonnestralen absorberen, … ik wou dat ik dit gevoel kon neerschrijven. Ik wou dat ik dit gevoel kon bewaren, kon delen. Enfin, dat probeer ik eigenlijk te doen met deze blog ;-).

Maar helaas, hetzelfde gevoel tot bij jullie overbrengen, dat kan ik niet. Eén van de grote lessen van de boeddha (die ook centraal staat in mindfulness) is namelijk dat alles voorbij gaat: zowel de mooie als de minder mooie momenten. En dat we dit moeten aanvaarden. Er is nu éénmaal lijden, maar er is ook plezier. Beiden zijn (gelukkig resp. helaas) van voorbijgaande aard. En wij als mens houden graag vast aan de mooie momenten (uiteraard :-)). Zo is het nemen van foto’s één van de manieren om hieraan vast te houden. “Ja, maar daar is toch niet mis mee?” hoor ik jou al denken. Dat klopt! Maar ken je ook die mensen die voortdurend alles filmen en fotograferen, maar hun partner de hele tijd niet zien staan? Dat bedoel ik dus…

Zo heb ik, gewapend met een fototoestel in mijn camelbag, geprobeerd om onderweg mijn ervaring en de schoonheid van de natuur mee te nemen naar huis. Nada, noppes. ‘T is te zeggen, een zekere nostalgie komt wel naar boven, maar hetzelfde gevoel zal het nooit meer zijn. Ik ontneem jullie niet de foto die ik aan de start nog kon nemen, toen ik stond te bibberen van de kou. Ik kan wel zeggen: er is geen betere motivator om te beginnen lopen dan dat!

Voor zij die nieuwsgierig zijn naar de – niet zo goed gelukte – foto’s, hier een collage van de meest geslaagde foto’s van onderweg :-):

P.s. (maar toch belangrijk, zoals we eigenlijk altijd bedoelen, en misschien een vraag die nog op jouw lippen brandt): De foto bovenaan deze blog is genomen op de dag erna, tijdens een wandeling naar een andere bergtop. In de verte zie je wel de bergtoppen waar de trail run plaatsvond. Ik houd ervan om boven aan een berg te staan. Doet me ook denken aan een nummer van Riet Muylaert (Jackobond), dat ik welliswaar voor het eerst heb mogen horen op een prachtig en ontroerend huiskamerconcert: Ik ga op een berg wonen.

Geluid aan, iedereen stil (zeg maar dat het moet van mij) en genieten maar!

Geplaatst op

Kleurrijke salade met quinoa, makreel en rode biet

Ok, de titel doet niet vermoeden dat het om een eenvoudige salade gaat, maar dat is het dus wel! Toen mijn man dit recept voor mijn neus schoof, was ik niet meteen wild enthousiast… maar een man die voorstelt om dit samen eens te maken, kan ik echt om geen enkele “voor-vrouwen-begrijpbare”-reden weigeren :-).

De ingrediënten (voor 4 personen, echt voldoende):

  • 260 gram gerookte makreel
  • 500 gram gestoomde rode biet (vers of luchtledig voorverpakt)
  • 175 gram (of meer) jonge sla (wij namen hiervoor een eenvoudige voorverpakte mengeling vanuit de winkel)
  • 3 lente uitjes (maar het kan even goed zonder)
  • 1 bakje preikiemen (of tuinkers of radijsscheuten of luzernekiemen)
  • 200 gram quinoa
  • 4 eetlepels natuur yoghurt
  • 50 gram walnootpitten (voor liefhebbers van noten in een salade, mag dit gerust wat meer dan 50 gram zijn: 80 gram bv)
  • Peper & Zout

 

De bereiding (begin met de quinoa en doe ondertussen de volgende stappen):

  • Spoel de quinoa en kook gaar in 4 dl licht gezouten water (ongeveer 15 min)
  • Verwijder het vel van de makreel en trek in stukken
  • Hak de walnootpitten grof
  • Vang het sap op van de rode bieten en meng dit met de yoghurt en wat peper en zout (dit is de dressing)
  • Snij de rode biet in kleine blokjes (van ongeveer 1 cm op 1 cm)

Voor de bereiding van het bord, meng je eerst de sla, quinoa (afgekoeld), rode biet en de makreel. Daarbovenop gaan de walnootpitten en de preikiemen. Dressing er nog over en klaar is kees! Niet moeilijk dus … en onverwacht lekker (ik ben immers niet echt een rode-bieten fan)!!!

 

Geplaatst op

Het begin…

Ja, het is zover! Ik heb mijn sportkledij aan en sta buiten op de stoep. Ik ben klaar om er aan te beginnen. Het mooie weer gaf me een extra duwtje in de rug om die sportkledij aan te trekken, en ook het goedbedoelde advies van vrienden en familie mag ik niet in de wind slaan. Maar veel overtuiging of druk had ik vandaag niet nodig: ik heb er zelfs zin in en besluit zoveel mogelijk tussen de velden – en dus in de natuur – te blijven.

De eerste tien minuten blijft dit rustige en goede gevoel hangen: ik ben trots op mezelf, ik ben aan het sporten en ik weet dat dit goed voor mij is. Wat moet een mens nog meer hebben? Maar na tien minuten beginnen toch de eerste zuchtjes en willen mijn spieren niet echt meer mee, of is het mijn hoofd? Mijn hoofd dat ondertussen al op volle toeren draait van hoe de dag er verder moet uitzien, wat ik nog moet doen wanneer, naar wie ik nog moet mailen of bellen, wat we gaan eten de komende dagen, …

Ik besef dat ik in mijn hoofd zit. Ik ben er weer niet bij. “Ok, geen ramp, dat kunnen we nog veranderen, het is goed dit al te beseffen” denk ik. Gek, precies mijn leraar mindfulness die er in gedachten bijloopt. Ik probeer me te focussen op mijn adem. Na vijfhonderd meter lopen is er enkel ik en mijn adem. Dat is al veel eigenlijk, dat is genoeg. Voor mij zijn dit even voldoende prikkels. Ik geniet, ik denk niet aan straks of aan het verleden. Ik kom in contact met wie ik ben en wat ik voel. Ik instrueer mezelf ook aandacht te schenken aan mijn volledige lichaam en richt mijn aandacht eerst op mijn voeten. Ik kijk naar mijn voeten, dan mijn benen en volg deze langzaam omhoog tot ik bij mijn middel kom.

Oh help! Het touwtje van mijn joggingbroek hangt zo laag langs één kant dat het er vermoedelijk bijna helemaal uitvalt. Al lopende voel ik over de bovenband van mijn broek hoeveel touw er nog in zit. Verdorie, het zit echt al ver, zelfs over de helft. Niets aan te doen, dan trek ik het er maar beter uit tot ik het volledige touwtje vastheb. Ik steek het in mijn broekzak. Is dit wat mindfulness is? Als ik nu nog in mijn hoofd zat, was ik nu misschien mijn touwtje kwijt! Dan had ik niet eens opgemerkt dat ik het langzaamaan aan het verliezen was. Hoeveel dingen merk ik nog wel niet op doordat ik teveel nadenk, pieker, in mijn hoofd bezig ben? Veel vermoedelijk. En plots ben ik dankbaar. Dankbaar voor de moeilijke periode die me overkomt en het besef dat me plots overvalt…

Dit is wat ik wil doen! Mijn ervaringen delen met anderen. Een inspiratie kunnen zijn voor anderen. Ik besluit dat deze ochtendloop mij op een of andere manier gebracht heeft wat ik nodig had. En zo loopt het altiid wel een beetje, net als je het niet verwacht…. Soms moet je eerst gewoon “doen” om te kunnen “zijn”.