De voorlaatste dag van 2017 …

De voorlaatste dag van 2017 … en ik was helemaal niet van plan om een blogtekstje te schrijven. Maar het is net op een ontspannen en mindful moment zoals deze dat inspiratie bij mij als vanzelf begint te stromen. I love it when that happens :-)! En dat wil ik delen, met jou. Jij die misschien gewoon nieuwsgierig bent, of die op zoek bent naar (h)erkenning, of gewoon graag leest over mindvolle onderwerpen…

Het is al een hele week geen denderend weer, de zon heeft zich op één dag wel wat laten zien, maar als je overdag moet gaan werken, heb je daar niet zo veel aan. Toch heb ik vandaag zin om wat buitenlucht op te snuiven. En vreemd genoeg heb ik weinig overtuigingskracht nodig om mijn sportkleren aan te trekken voor een loopje in dit gure (maar niet zo koude) herfstweer.

Het is pas in de eerste minuten van mijn rondje dat ik dit besef. Inderdaad, merk ik op: ik ben nog nooit zo snel overgegaan van denken “hm ik zou dit weekend eigenlijk wat moeten gaan lopen” naar effectief doen. Dit, in tegenstelling tot zowat bijna alle vorige keren. Ik loop en ik wil de wind voelen, ik wil zelfs de modder op mijn benen voelen spatten en ik zou zelfs blij zijn met misschien wat regen. Ja, vandaag ben ik gewoon al blij van buiten te zijn, te lopen. Ik ben eens niet gefocust op de nabije toekomst: de hormonen die vrijkomen en een goed gevoel geven, de warme douche, en het middageten achteraf. Nee, vandaag geniet ik ook van het pad, het proces ernaartoe. Gewoon, van onderweg te zijn…

Het duurt niet zo lang of ik krijg het al te warm. Ik was voorzien op kouder weer, maar ik kan niet zomaar iets uit doen. Ik krijg het lastig en ik word zelfs een beetje boos op mijzelf. Mijn gedachten gaan alle kanten op: “je bent veel te voorzichtig, Margot”, “je hebt schrik om koud te krijgen en daardoor ben je nu veel te warm gekleed”, “je bent nog maar halfweg en nu al krijg je het lastig”. Oh ja ik heb wel degelijk een innerlijke criticus die maar al te graag van zich laat horen! Ik begin enorm te vertragen en mijn gedachten dwalen af naar de lekkere lasagne die thuis op mij staat te wachten. “Oeps, Margot, daar ben je weer in de toekomst, je bent niet hier!” schreeuwt mijn criticus. Dit keer heeft hij gelijk en ik stop.

Ik stop en ik kijk om me heen. Ik sta midden tussen de velden op een zekere hoogte, mijn schoenen hebben al heel wat modder gezien en ook mijn loopbroek heeft eraan moeten geloven. Ik doe mijn loopvestje wat open en laat de wind eronder door waaien. Ik anker mijn voeten op de grond en voel het contact met de grond, stevig. Heerlijk, ik ben terug in het nu en hier aanwezig! Ik doe een korte berg- en hemelmeditatie, hier gewoon op een berg en met de wind in mijn haren! Door stil te staan krijg ik stiletjes aan toch terug koud en besef ik dat best terug in gang schiet, maar niet voor ik dit moment vastleg op een fotootje:

Het is hier dat ik besliste “dit moment moet ik delen”, maar de komende minuten gaat het toch maar moeizaam (het gaat ook redelijk bergop). Mijn hoofd draait al weer op volle toeren: om deze blogtekst te schrijven, om wat er nog aan voorbereidingen moet gebeuren voor oudjaar, … enz. Het is toch ongelooflijk hoe dat hoofd zo snel weer overgaat naar denken, plannen, organiseren, … Een nieuwe worsteling met mezelf is begonnen, en bovendien gaat het nog sterk bergop ook. Zowel fysiek als mentaal ben ik aan het afzien, ik kan maar niet snel genoeg thuis zijn, dat dit voorbij is.

Tot ik een tijdje later, als ik het weer warm heb en het fysiek terug wat beter gaat, ook terug in mijn hoofd tot rust kom. Ja, ik ben ondertussen ook dichter bij huis, maar nee, ik snak er niet meer naar. Ik ga terug mijn eigen tempo. Thuis loopt niet weg en komt alleen maar dichterbij als ik in de juiste richting blijf verder lopen (of wandelen). Ik ken de weg, dus dat is geen probleem. Kan ik toch maar beter ook genieten van onderweg zijn. En plots is daar weer het gevoel van in het begin, ik kan weer genieten van het nu.

Zo hard zelfs dat ik zin heb om, net als een klein kind, midden in een plas water te gaan staan. Ik heb mijn trailrunning schoenen aan, die worden ook rap terug droog. Bovendien kunnen ze niet vuiler worden dan ze al zijn, dus wat water kan geen kwaad. Ik herinner me plots een wandeling met mijn petekindje, die met haar botjes aan, van plas naar plas loopt en er met beide voeten zo hard mogelijk in stampt. Dat laatste heb ik niet gedaan, ik ben er gewoon gaan in staan. Dit is de voor en na (met ook het bewijs dat ik wel degelijk in de plas ben gaan staan):

 

 

 

 

 

 

En zo eindigt voor mij een loopje in de velden zoals het begon… met daartussen een aantal ups en downs, zowel mentaal als fysiek. En zo gaat ook het leven. Al kan ik toch wel besluiten dat ik – door mindfulness – intenser heb leren genieten van kleine dingen en dat ik mij veel minder aantrek wat anderen van mij verwachten en denken. Ik wens jullie dan ook voor 2018 dat beetje extra geluk toe, en misschien zie ik jou wel in mijn volgende mindfulness training? 

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *